Tags

, , , , ,

tumblr_mk4c9sN5Ri1s5baq5o1_500

” Αγάπα τον πλησίον σου” καταρχήν σημαίνει : ” Άφησε τον πλησίον σου στην ησυχία του” . Και ακριβώς αυτή η λεπτομέρεια της αρετής συνδέεται με τις μεγαλύτερες δυσκολίες”.

                                                                           Φρήντριχ Νίτσε

Δυστυχώς για εμάς ένα απ’ τα χαρακτηριστικά και κουσούρια του έρωτα, της αγάπης κατ’ επέκταση, είναι πως μας κάνει κτητικούς και αχόρταγους. Η λαχτάρα που μας δημιουργεί γι’ αυτόν τον άλλο άνθρωπο, μας κάνει να χάνουμε τον έλεγχο και του εαυτού μας και του μέτρου.

Όταν σταθούμε – επιτέλους – τυχεροί και βρεθούμε να βιώνουμε το απόλυτο, αφήνουμε την ζωή μας να περιστρέφεται αποκλειστικά και μόνο, γύρω απ’ αυτό. Ξεχνάμε ο,τι κάναμε πριν την άφιξη του. Ξεχνάμε τους φίλους μας, ξεχνάμε τα χόμπι μας, ξεχνάμε την προσωπική, την δική μας ζωή, τη ζωή που είχαμε πριν από όλα αυτά.

Έχουμε σκεφτεί όμως, πόσο άδικο είναι όλο αυτό, όχι μόνο για τους μέχρι πρότινος δικούς μας ανθρώπους, αλλά και για την ζωή που είχαμε; Έχουμε καταλάβει πως αυτή η “τύφλωση” μπορεί να αποδειχτεί τραγικά επικίνδυνη; Για την ακρίβεια διπλά επικίνδυνη, γιατί όταν βρεθούμε “τυφλωμένοι” και έτοιμοι να εγκαταλείψουμε τα πάντα, κινδυνεύουμε να γίνουμε θύματα αλλά και θήτες.

Βρισκόμενοι σε μια σχέση, είτε αυτή είναι στην αρχή της και νιώθουμε πολύ ενθουσιασμένοι, είτε έχει προχωρήσει και πηγαίνει καλά, από την λαχτάρα μας, από το αίσθημα ευτυχίας που μας διακατέχει, νιώθουμε πως μόνο μαζί της είμαστε καλά και ολοκληρωμένοι. Ο χρόνος με τον άνθρωπο μας δεν είναι ποτέ αρκετός, θέλουμε κάθε στιγμή, κάθε λεπτό να το περνάμε μαζί του. Και δεν είναι μη κατανοητό, να μην “χορταίνουμε” την συνύπαρξη, ίσως όντως να περνάμε πραγματικά ιδανικά, αλλά αυτό κρύβει παγίδες.

Η ανάγκη μας αυτή, ίσως να πνίγει τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι νιώθει διαφορετικά από εμάς ή λιγότερο. Πολύ απλά όμως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, οι ανάγκες μας δεν είναι ίδιες. Όλοι, ανεξαιρέτως, έχουμε στιγμές που θέλουμε να τις αφιερώσουμε στον εαυτό μας, στους φίλους μας, στις ολόδικες μας ανάγκες. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να μας το στερήσει αυτό, και εμείς αντιστοίχως δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε τους ανθρώπους μας γι’ αυτή τους την ανάγκη. Αν το καλοσκεφτούμε, αυτή η συμπεριφορά έχει να κάνει με καθαρό εγωισμό, που δεν θέλει κανέναν και τίποτα να μπαίνει ανάμεσα σε εμάς και τον άνθρωπο μας. Είναι μια ανικανοποίητη πείνα. Είναι μια μορφή ζήλιας, που απαιτεί πλήρη αφοσίωση, παρουσία και υποταγή.

Με το να δίνουμε στον άνθρωπο μας χώρο ν’ αναπνεύσει και να γεμίσει τις μπαταρίες του, με τον τρόπο που ξέρει αυτός πως τον ευχαριστεί και τον ολοκληρώνει, όχι απλά δεν χάνουμε στιγμές από την σχέση μας, αλλά ουσιαστικά ανανεώνουμε την σχέση μας. Τα αόρατα νήματα είναι οι πιο ισχυροί δεσμοί. Η συμβίωση χρειάζεται το μυστήριο για να μπορέσει να συντηρηθεί ο θαυμασμός. Η σχέση για να διατηρηθεί και για να επιβιώσει χρειάζεται χώρο. Τόσο χώρο, ώστε να μπορέσει να μεγαλώσει χωρίς να αποξενωθεί. Είναι όλα θέμα λεπτής ισορροπίας. Της δίνουμε την απόσταση που χρειάζεται για να λειτουργήσει σωστά, χωρίς καμία απ’ τις δύο πλευρές να νιώθει καταπιεσμένη ή αδικημένη.

Οι πραγματικά αδικημένοι όμως, δεν είμαστε εμείς που το ταίρι μας δεν μας δίνει ΟΛΟ του τον χρόνο, οι πραγματικά αδικημένοι είναι οι άνθρωποι που προϋπήρχαν στη ζωή μας και έχουμε ξεχάσει. Όλα όσα κάναμε και μας ευχαριστούσαν, μας γέμιζαν και τώρα έχουμε παραμελήσει.

Έχετε σκεφτεί πως μπορεί να φαίνεται όλο αυτό; Τι μπορεί να δείχνει για τον χαρακτήρα μας;

Είναι λογικό και απόλυτα φυσιολογικό να θέλουμε να περνάμε όσο δυνατόν περισσότερο χρόνο με τον άνθρωπο που ερωτευτήκαμε. Είναι κατανοητό – μέχρι ενός σημείου – να του δίνουμε προτεραιότητα. Αυτό που δεν είναι ούτε λογικό, ούτε κατανοητό, είναι να ξεχνάμε ο,τι κάναμε πριν. Να “αρνούμαστε” ο,τι μας γέμιζε πριν και να τα αντικαθιστούμε εξ ολοκλήρου με τον έρωτα μας.

Οι φίλοι μας, οι άνθρωποι αυτοί που ήταν δίπλα μας, όλα αυτά τα χρόνια, στα δύσκολα και στα χαρούμενα εξακολουθούν να έχουν ανάγκη την παρουσία μας και το ίδιο θα έπρεπε να νιώθουμε και εμείς. Παραγκωνίζοντας και εγκαταλείποντας τους, σταδιακά, δίνουμε την εντύπωση πως όλο αυτό τον καιρό συμβιβαζόμασταν μαζί τους , δεν τους είχαμε πραγματικά ανάγκη, δεν τους αγαπούσαμε αληθινά, και τώρα που βρήκαμε αυτό που ψάχναμε, τώρα πια, δεν είναι απαραίτητο να είναι στη ζωή μας.

Η φιλία έχει ανάγκη από παρουσία, παρουσία ουσιαστική. Είμαστε γελασμένοι αν απλά υποθέτουμε ότι μπορούμε να είμαστε συνεχώς (εγωιστικά) απόντες και πως η φιλία θα μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει στο παρασκήνιο, όποτε εμείς βρούμε και αποφασίσουμε να της δώσουμε χρόνο.

Πέφτοντας “με τα μούτρα” σε μια σχέση, δεν κάνουμε κακό μόνο στις φιλίες και στον εαυτό μας. Κάνουμε κακό και στην ίδια την σχέση. Έχετε αναλογιστεί πως μπορεί να φαίνεται ένας άνθρωπος χωρίς άλλα ενδιαφέροντα, πέραν της σχέσης; Πόσα πολλά μπορεί να καταλάβουμε για κάποιον ο οποίος δεν έχει φίλους ή τους παραμελεί σε σημείο αδιαφορίας επειδή ερωτεύτηκε; Εγωιστή θα τον έλεγα…Και ένας άνθρωπος που φέρεται εγωιστικά στις φιλικές του σχέσεις, το ίδιο εγωιστικά θα φερθεί και στις ερωτικές.

Οι σχέσεις για να καταφέρουν να επιβιώσουν και να είναι υγιείς, χρειάζονται ισορροπία. Έχουν ανάγκη από παρουσία, τόση όσο να μη γίνεται δεδομένη, και απουσία τόση ώστε να μην μετατραπεί σε αδιαφορία και αποξένωση. Και αυτή η ισορροπία ισχύει τόσο για τις ερωτικές, όσο και για τις φιλικές σχέσεις. Και οι δύο περιπτώσεις έχουν ανάγκη από ποικιλία και κυρίως πραγματικό αμοιβαίο ενδιαφέρον. Και ο άνθρωπος για να νιώσει την πραγματική ολοκλήρωση έχει ανάγκη απ’ την αγάπη, το ενδιαφέρον, την παρουσία και των φίλων και του συντρόφου.

Θα πρέπει να βρούμε με ποιον θα φάμε και θα πιούμε, πριν βρούμε τι θα φάμε και θα πιούμε.

Επίκουρος