Tags

, , , , , , ,

love pain

” Το λασπωμένο νερό καθαρίζει όταν μένει ακίνητο. “

                                                         Λάο Τσέ

Θυμάστε εκείνη τη φορά που βγήκατε απ’ τα ρούχα σας, χάσατε την ψυχραιμία σας και τελικά δεν καταφέρατε να συγκρατήσετε τον εαυτό σας και κυρίως τα λόγια σας; Δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε μόνο μια φορά, έχουμε φορές, πολλές περισσότερες από μια που χάσαμε αυτή την ψυχραιμία.

Και αφού ο θυμός σας καταλάγιασε, ανακτήσατε τον έλεγχο του εαυτού σας και αναλογιστήκατε τι κάνατε, τι συνέπειες είχαν οι κουβέντες σας, θέλατε απεγνωσμένα να γυρίσετε το χρόνο πίσω ή ν΄ανοίξει η γη να σας καταπιεί… Δυστυχώς τίποτα από τα δύο εφικτό. Οι συμπεριφορές και τα – πικραμένα συνήθως – λόγια του θυμού είναι κάτι που δεν μπορούμε να πάρουμε πίσω.

Πολλές φορές στην ζωή μου επέτρεψα στον εαυτό μου να “παρεκτραπεί” και να αντιδράσει με τον λάθος τρόπο στο άδικο που τον έπνιγε. Τελικά όμως, πάντα αυτές οι εκρήξεις το μόνο που κατάφερναν ήταν να με κάνουν να χάσω αυτό το δίκιο για το οποίο πάλευα.

Αυτό που κατάλαβα με τα χρόνια είναι πως με το θυμώνεις, να χάνεις την ψυχραιμία σου, εκδικείσαι τον εαυτό σου και μόνο, για λάθη άλλων. Δεν έχει κανένα αποτέλεσμα και ζημιώνει περισσότερο αυτόν που κατέχεται από αυτόν, παρά αυτόν προς τον οποίο απευθύνεται.

Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. 

Και όσο και να φαίνεται περίεργο υπάρχει όντως σωστός τρόπος να θυμώσεις. Έχουμε την επιλογή να εκνευριστούμε, να γίνουμε υπερβολικοί σε πράξεις και εκφράσεις, να ξεστομίσουμε λόγια – δηλητήριο, να ρίξουμε το επίπεδο μας, να εκνευρίσουμε και αυτόν που μας αδικεί, με αποτέλεσμα να πέσουμε τα μάτια του, να τον κάνουμε να μην θέλει να μας ακούει πια και κυρίως να χάσουμε το δίκιο μας. Στο τέλος θα μείνουμε πικραμένοι, αδικημένοι και αν το καλοσκεφτείτε από την στιγμή που δεν καταφέραμε να αποδείξουμε ότι έχουμε αδικηθεί, κινδυνεύουμε να μας αδικήσουν ξανά.

Το κακό με τον θυμό είναι πως κάνει το στόμα μας να δουλεύει πιο γρήγορα απ’ το μυαλό μας. Πολύ σοφά μας μάθαιναν να μετράμε μέχρι το 10 πριν μιλήσουμε… και αν είμαστε πολύ εκνευρισμένοι μέχρι το 100 για σιγουριά.

Πριν αποφασίσουμε ότι έχουμε θυμώσει πρέπει να σκεφτούμε – όσο λογικά μπορούμε – αν όντως έχουμε λόγο να θυμώσουμε, αν όντως έχουμε αδικηθεί. Και αν τελικά μέσα μας υπάρχει συμφωνία πως πρέπει να περάσουμε σε επίθεση, οφείλουμε όντως να μας υπερασπιστούμε.

Τι είναι όμως η επίθεση; Φωνές; Απειλές; Λόγια για να πονέσουμε τον άλλο; Σπόντες και μπηχτές; Ακόμη και σε πόλεμο να βρισκόμασταν αυτή η τακτική δεν είναι επίθεση, αλλά άμυνα. Και μάλιστα πολύ κακή. Αλλά επειδή δεν είμαστε σε πόλεμο η “επίθεση” υπεράσπισης του εαυτού μας θέλει ιδιαίτερες τακτικές ώστε να κερδίσουμε το δίκιο μας.

Υπάρχει πάντα και η επιλογή της ψυχραιμίας. Και όχι δεν είναι εύκολη η επιλογή αυτή, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις παραλογισμό, άδικη συμπεριφορά και λόγια που πληγώνουν. Και δεν μιλάμε για ψυχραιμία – υπομονή σε επίπεδο ανοχής. Μιλάμε για διαύγεια και καθαρή σκέψη την στιγμή που νιώθεις ότι το μάτι σου αρχίζει να γυαλίζει. Αυτή είναι και η διαύγεια που θα αποτρέψει ίσως και κάποιον αδικαιολόγητο θυμό από μέρους μας.

Μπορείς να μαντέψεις το μέγεθος ενός ανθρώπου από το μέγεθος των πραγμάτων που τον κάνουν να θυμώνει. Ο άνθρωπος με μια υποβόσκουσα διάθεση να βρει λάθη και ψεγάδια στις συμπεριφορές, αυτός που έχει ως πρώτη σκέψη την αρνητική και αυτή που τον “ρίχνει”, αυτός που θυμώνει εύκολα, ούτε πραγματικά ευτυχισμένος θα είναι ποτέ, ούτε θα μπορέσει να κρατήσει ανθρώπους στη ζωή του και με το πέρασμά των χρόνων θα μείνει μόνος του.

Όταν αισθανόμαστε λοιπόν, πως έχουμε αδικηθεί και νιώθουμε πως αυτό μας πνίγει, ναι οφείλουμε να μας υπερασπιστούμε, να επιμείνουμε σε αυτό, αλλά ο λόγος υπεράσπισης μας πρέπει να είναι μειλίχιος, λογικός, για να μπορέσει να εισακουστεί. Αν εξοργιστούμε δείχνουμε αδυναμία και δειλία. Τον θυμό μας πρέπει να τον κατευθύνουμε στο πρόβλημα και όχι στον άνθρωπο. Όντας εξοργισμένοι απλά δεν μπορούμε να έχουμε σωστή κρίση. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και να δούμε καθαρά το πρόβλημα. Δεν μπορούμε να πείσουμε αυτόν που διέπραξε την αδικία σε βάρος μας, ότι όντως το έχει κάνει. Και κυρίως ο θυμός δηλητηριάζει τα μέσα μας. Την ψυχή και το πνεύμα μας. Και μας κάνει μικρούς και λίγους. Το να κρατάς θυμό είναι σαν να αρπάζεις ένα αναμμένο κάρβουνο για να το πετάξεις σε κάποιον. Αυτός που καίγεται είσαι εσύ.

Την επόμενη φορά που νιώσετε ότι σας έχουν θίξει, σας έχουν μειώσει και αισθάνεστε πληγωμένοι, μην αφήσετε αυτόν τον πληγωμένο και εξαγριωμένο εγωισμό να πάρει τα ινία και να “καθαρίσει” την κατάσταση. Βάλτε μπροστά την λογική σας, την ψυχραιμία σας. Διαλέξτε τα λόγια σας προσεκτικά και δείξτε το επίπεδο σας και την ανωτερότητα σας. Είναι η καλύτερη τακτική για να κρατήσετε ισορροπίες στη ζωή σας και στις σχέσεις σας.

Η υπερβολή είναι η αλήθεια που έχασε την ψυχραιμία της.