Tags

, , , , , ,

images

Ο,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ο,τι δεν ποθήσαμε αρκετά. (;)

Νίκος Καζαντζάκης

Θυμάστε κάποια στιγμή στην ζωή σας που σας πήγαιναν όλα καλά; Μη βιαστείτε ν’ απαντήσετε. Όταν λέμε όλα καλά, εννοούμε ΟΛΑ. Υπήρξε όντως περίοδος στη ζωή σας που είχατε αγγίξει το τέλειο, το απόλυτο, το υπέρτατο, σε όλους τους τομείς της; Και αν όντως υπήρξε, πόσο κράτησε; Μήπως κράτησε τόσο λίγο, που δεν προλάβατε καν να το βιώσετε όπως του άξιζε;

Μήπως υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που λέει ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα; Και είναι αυτός ο νόμος τόσο ισχυρός που μας οδηγεί στο να αρκούμαστε να έχουμε κάποια και όχι όλα, είναι αυτός ο νόμος που μας κάνει υποσυνείδητα να φοβόμαστε πως αν τα αποκτήσουμε όλα, μοιραία και αστραπιαία θα χάσουμε κάτι;

Παρατήρησε πρόσφατα μια φίλη, πως την στιγμή που έκλεισε μια πόρτα στα αισθηματικά, την επομένη της άνοιξε μια πόρτα στα επαγγελματικά. Τυχαίο ίσως, αλλά σε πόσους από εμάς δεν έχει συμβεί αυτό το “τυχαίο”;

Δεν είμαι καθόλου προληπτικό άτομο, ίσα ίσα που ίσως και να είμαι ρεαλίστρια παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε, και όμως η σκέψη αυτή με τρόμαξε. Με έκανε να αναρωτηθώ τι μπορεί να συμβεί αν όλες μου οι επιθυμίες πραγματοποιηθούν, την ίδια στιγμή, αν η ζωή έρθει σε μια απόλυτη τελειότητα. Μπορεί να υπάρξει αυτό ή είναι ουτοπικό; Μπορεί το σύμπαν να ανεχτεί το απόλυτο ή αναγκάζεται να σου καταστρέψει κάτι για να κρατήσει την ισορροπία του;

Το σύμπαν και οι κανόνες του, μας στρίμωξε και μας ανάγκασε να ζούμε σε μια μέρα 24 ωρών, σε ένα καταπιεσμένο 7ήμερο. Στριμωγμένοι σ’ αυτό το καθεστώς καλούμαστε να χωρέσουμε μια ολοκληρωμένη ζωή, να χωρέσουμε όλους του παράγοντες ευτυχίας μας. Φίλοι, οικογένεια, σύντροφος, δουλειά, χρόνος για τον εαυτό μας. Χωράνε όμως όλα αυτά σε τόσο περιορισμένους χρόνους;

Σε μια εποχή που οι δουλειές σπανίζουν, ο τυχερός που έχει (ακόμα) δουλειά, πανικόβλητος προσπαθεί να δώσει ο,τι καλύτερο μπορεί, ψυχή και σώμα, για να την κρατήσει. Αφιερώνει όλο σχεδόν το 24ωρό του σ΄αυτήν. Στο τέλος της ημέρας έχει παραμελήσει το έτερον ήμισυ, τους φίλους, την οικογένεια, τον ίδιο του τον εαυτό. Ή στην καλύτερη περίπτωση κατάφερε να δώσει κάτι ακόμη σε κάποιο απ’ όλα αυτά. Με μια ιδέα ανικανοποίητου όμως, για όλους. Δότη και παραλήπτη.

Στον αντίποδα, αυτός που παλεύει με την ανεργία, έχει χρόνο άπλετο για τους δικούς του ανθρώπους και για τον εαυτό του. Μπορεί να τους αφιερωθεί, να δείξει και να δώσει όση αφοσίωση και χρόνο διαθέτει. Και έχοντας υγιείς σχέσεις με τους φίλους, τον σύντροφο έχει και την δύναμη να το παλέψει.

Αλλά για πόσο καιρό μπορείς να είσαι δυνατός , όταν η τσέπη σου είναι συνεχώς άδεια; Όταν οι προσπάθειες σου  για ανάκαμψη, βγαίνουν άκαρπες και συνεπώς η αυτοεκτίμηση σου πιάνει πάτο; Έρχεται κάποια στιγμή που παύεις να είσαι ήρεμος. Ο άφθονος χρόνος που έχεις σου κάνει κακό. Σκέφτεσαι, ξανασκέφτεσαι, φρικάρεις, γεμίζεις ανασφάλειες και ξεσπάς τελικά στους κοντινούς, δικούς σου ανθρώπους.

Μήπως είμαστε όλοι θύματα μιας συμπαντικής φάρσας; Μπορεί να υπάρξει τελειότητα σε όλα τα κομμάτια της ζωής μας; Συγχρόνως; Μήπως οι χρόνοι για όλα δεν βγαίνουν; Ποιο είναι τελικά το μυστικό;Είναι βάσιμοι οι φόβοι που μας λένε ότι αν καταφέρουμε να τα καλύψουμε όλα, κάτι στο τέλος θα χαλάσει;

Αυτό που ίσως πρέπει να καταλάβουμε είναι πως οι ισορροπίες είναι μέσα μας και ξεκινάνε από εμάς. Το βασικότερο είναι να βρούμε, να αποδεχτούμε και να ισορροπήσουμε με τον εαυτό μας. Η εσωτερική μας ισορροπία είναι και αυτή που οδηγεί την ζωή μας. Εμείς είμαστε οι σκηνοθέτες της, και οι ηθοποιοί της, τις δικές μας οδηγίες ακολουθούν. Και ξέρετε κάτι; Κανένα σενάριο δεν είναι τέλειο.

Η ζωή δεν είναι επίπεδη, η ζωή είναι σαν καρδιογράφημα. Έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Δε θα εγκαταλείψουμε την προσπάθεια στη πρώτη δυσκολία. Είναι αστείο να πιστέψουμε πως τα πράγματα στη δουλειά θα είναι πάντα καλά, οι σχέσεις μας με τους δικούς μας ανθρώπους θα είναι πάντα αψεγάδιαστες. Το ζητούμενο δεν είναι αυτό, το ζητούμενο είναι να βρούμε τις ισορροπίες με τις οποίες θα μπορούμε να επαναφέρουμε την ηρεμία, την αρμονία ώστε να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια.

Εμείς που φοβόμαστε πως η δουλειά θα μας στερήσει τους ανθρώπους που αγαπάμε, γιατί η αφοσίωση που μας ζητάει είναι μεγάλη, πρέπει να θυμηθούμε πως οι άνθρωποι που είναι για να μείνουν στη ζωή μας, θα είναι δίπλα μας και στα δύσκολα και στα εύκολα. Και όταν η δουλειά μας απαιτεί λίγη προσοχή παραπάνω, οι πραγματικά “δικοί μας” θα είναι εκεί να μας περιμένουν, να μας περιποιηθούν και να μας ανεχθούν στα μαύρα και στα αμίλητα μας.

Όλοι πρέπει να κάνουμε την υπομονή μας, να διαχειριστούμε και να κατανέμουμε τους χρόνους μας με τον καλύτερο τρόπο και κυρίως να έχουμε επίγνωση της κατάστασης, της δικής μας, του ανθρώπου μας, και να τον αντιμετωπίζουμε με κατανόηση.

Είναι κλισέ, αλλά δεν μπορούν όλα να είναι πάντα ρόδινα. Ζούμε και ευχόμαστε να είναι οι στιγμές ευτυχίας μας περισσότερες απ΄ότι της δυστυχίας.

Η τέλεια δουλειά ίσως δεν είναι σε μια μεγαλούπολη με ένα στυλάτο γραφείο, φορώντας κουστούμι, η τέλεια σχέση ίσως δεν στεγάζεται σε ένα πολυτελές σπίτι. Το τέλειο και ιδανικό μας εμείς το ορίζουμε. Αυτός που τολμά το διαφορετικό, γιατί θέλει να παλέψει για όλα, αυτός που φέρνει στα μέτρα του το τέλειο, αυτός που δεν φοβάται και ακούει ίσως και λίγο την ρομαντική του πλευρά είναι και αυτός που δεν θα φοβηθεί την ζωή και θα βρει τρόπους.

Τελικά πάμε για όλα. Ναι. Αλλά στο τέλος της ημέρας σκεφτείτε τι είναι αυτό που σας κάνει να χαμογελάτε. Τι είναι αυτό που αν έλειπε, θα ήταν η ζωή σας άδεια. Και όταν το βρείτε κάντε το προτεραιότητα και φροντίστε να είναι αυτό που δεν θα επιτρέψετε να χαθεί, όταν το σύμπαν αποφασίσει να πάρει κάτι!