Tags

, , , , , , , , , ,

jealous

Οι ζηλότυποι τα βλέπουν όλα με μεγεθυντικό φακό, που κάνει τα μικρά να φαίνονται μεγάλα, τους νέους γέροντες και τις υποψίες πραγματικότητες.

                                                                                Μίγκελ Ντε Θερβάντες

Και όταν βρεθείς με αυτόν το μεγεθυντικό φακό στο χέρι, λίγο η περιέργεια, λίγο η ροπή του ανθρώπου προς την ανακάλυψη, δυσκολεύεσαι να τον αφήσεις. Μεταμφιέζεσαι σε κατάσκοπος και προσπαθείς να διαλευκάνεις το έγκλημα, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, θεμιτά ή αθέμιτα.

Η καχυποψία, ο μεγεθυντικός μας φακός είναι αυτός που μας οδηγεί στην μη ελεγχόμενη ανάγκη λύσης του μυστηρίου.

Η ζήλια είναι ίσως από τα λίγα πάθη του ανθρώπου που αν τρυπώσει, ριζώνει μέσα μας και καταλύει το μυαλό μας, παίρνοντας τον απόλυτο έλεγχο. Σπέρνει μέσα του αμφιβολίες που καρποφορούν παρανοϊκές συμπεριφορές. Η ζήλια, σαν ξενιστής, τρέφεται από τις αμφιβολίες, μας κάνει μαριονέτες και ορίζει τις μη λογικές μας πια συμπεριφορές. Μετατρέπεται σε μανία και σταματάει μόνο όταν η αμφιβολία, η υποψία γίνει βεβαιότητα.

Στην ελληνική μυθολογία υπήρχε η θεά της ζήλιας, η Έρις, η οποία απεικονιζόταν συνήθως να κουτσαίνει ή να καμπουριάζει, ενώ όταν κατάφερνε να  σπέρνει τα ζιζάνια, να κάνει μαριονέτες τα θύματα της, γινόταν ελκυστική και όμορφη.

Έτσι και η ζήλια ως συναίσθημα, ως αρρωστημένο πάθος, μόνο όταν πάρει την κατάσταση στα χέρια της και καταφέρει να μας κάνει έρμαια της, μεταφορτώνεται στην λογική φωνή και μας καθοδηγεί.

Τι είναι όμως αυτό που μας κάνει να ζηλεύουμε; Γιατί επιτρέπουμε στο υγιές μυαλό μας να παραδοθεί σε μια τόσο ύπουλη ασθένεια;

Η ζήλια έχει πολλούς τρόπους έκφρασης και εκδήλωσης. Ζήλια για κάτι που έχει ο φίλος, ο γνωστός, ο περαστικός, και δεν έχουμε εμείς. Ζήλια γι’ αυτό που ίσως ποθείς και δεν είμαι εγώ. Ζήλια γι’ αυτό που βρήκα εγώ και ευτύχησα, παρόλο που αν αυτό το ίδιο το έβρισκες εσύ δε θα σε έκανε χαρούμενο. Ζήλια, όχι απαραιτήτως γιατί θέλω και δεν έχω. Ζήλια γιατί ενώ μπορεί να μην το θέλω, δεν μπορώ να το εξουσιάσω, να το κάνω δικό μου. Ζήλια γι’ αυτό που έχω και δε μου φτάνει, γι’ αυτό που λαμβάνουμε και δεν μας είναι αρκετό και ζητάμε κι άλλο. Ζήλια γι’ αυτό που έζησες πριν από μένα, ζήλια γι’ αυτό που θα ζήσεις μετά από μένα..και δε θα είμαι εγώ.

Με όποιο τρόπο και να εκφράζεται η ζήλια, είτε πρόκειται για ζήλια του ανικανοποίητου, για την ζήλια του εγωισμού,τη ζήλια του ανταγωνισμού, είναι συγκεκριμένες οι πηγές της και οι αιτίες ύπαρξης της : Η ανασφάλεια. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης, αυτοεκτίμησης, αυτοσεβασμού.

Ένας άνθρωπος ισορροπημένος, που έχει βρει τον εαυτό του, τον έχει αγαπήσει, δεν έχει ανασφάλειες και κατά συνέπεια είναι γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Ένας άνθρωπος που εκτιμάει ο,τι έχει στη ζωή του και έχει μάθει να βλέπει πέρα από τις “φαινομενικές” της ελλείψεις, είναι ένας άνθρωπος γεμάτος θετικά συναισθήματα. Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει ανοσία στην αρρώστια της ζήλιας. Ένας τέτοιος άνθρωπος δε βλέπει τα πάντα καχύποπτα και θολά. Δεν αφήνει ζιζάνια να μαραίνουν τα μέσα του. Η ηρεμία που τον διακατέχει του δίνει καθαρή οπτική και δύσκολα θα πέσει στην παγίδα των άτοπων συναγερμών.

Δεν έχει νόημα να χαλάμε την ζωή μας και την ευτυχία μας, ψάχνοντας ατασθαλίες και ψεγάδια βασιζόμενα σε δικές μας, μη πραγματικές υποψίες. Η ζήλια κρύβει μέσα της εγωισμό και φιλαυτία. Ξεκινάει από εμάς και τελειώνει σε εμάς. Εμάς βλάπτει, στην δική μας ζωή κάνει κακό. Δεν πληγώνει μόνο τους δικούς ανθρώπους. Και εμάς πληγώνει, την ευτυχία μας. Εμάς κάνει να φαινόμαστε υστερικοί, μανιακοί και κανένας δε θέλει να συναναστρέφεται με τέτοιους ανθρώπους.

Δείχνοντας εμπιστοσύνη σε κάποιον, δε γινόμαστε ευάλωτοι, τρωτοί. Αν δεν καταφέρουμε να εμπιστευτούμε δε θα μπορέσουμε να βρούμε χαρά και ολοκλήρωση. Θα είμαστε πάντα γεμάτοι με αμφιβολίες και φθόνο. Και κυρίως θα είμαστε μόνοι. Οι ψίθυροι της ζήλιας απειλούν την φιλία, τον έρωτα. Η αυτοπεποίθηση είναι ο μοναδικός εχθρός της και δυνατό μας όπλο.

Τα πάντα γνωρίζει η ζήλια, αλλά ούτε μια απόδειξη.