Tags

, , ,

“Η υπομονή έχει τα όρια της. Αν πάει πολύ μακριά, φτάνει στα όρια της δειλίας”

Πόση υπομονή μπορούμε να κάνουμε, δεν είναι το ερώτημα. Προφανώς εξαρτάται από τα όρια και τις αντοχές του καθενός. Το ερώτημα είναι πόση υπομονή μας επιτρέπεται να κάνουμε, πόσο χώρο της επιτρέπουμε εμείς να καταλαμβάνει  στη ζωή μας.

Η υπομονή έχει υπούλως καταφέρει να γίνει συνώνυμο με την καλοσύνη, να μεταμορφωθεί σε αρετή. Να γίνει προτέρημα. Όποιος περιμένει, όποιος έχει την υπομονή να το κάνει, κερδίζει. Όποιος υπομένει αδιαμαρτύρητα είναι και αυτός που θα ανταμειφθεί.

Είναι άραγε, πάντα η ανταμοιβή αρκετά μεγάλη, ώστε να μας κάνει να ξεχάσουμε τα “δεινά” που υπομείναμε;

Υπάρχει κάποιο σημείο τελικά, πέρα από το οποίο η υπομονή παύει να είναι αρετή; Ή μάλλον, υπάρχει κάποιο σημείο όπου η προσποίηση της υπομονής σε αρετή αποκαλύπτεται και φαίνεται πια η πραγματική της υπόσταση, το πραγματικό της πρόσωπο…ή έστω ένα από τα πολλά της;

Είναι πραγματικά η υπομονή όπλο των αδύνατων ή μήπως είναι τελικά η μόνη παρηγοριά τους;

Σε μια εποχή που οι ζωές μας ανατρέπονται από τη μια μέρα στην άλλη, και τα κάποτε εφικτά μας όνειρα, γίνονται άπιαστες φαντασιώσεις, ο μόνος τρόπος  – πιστεύουμε – για να επιβιώσουμε, για να αντέξουμε όλες αυτές τις αλλαγές είναι να σφίξουμε τα δόντια και να υπομείνουμε. Να το παλέψουμε εν μέσω της υπομονής.

Και κάνουμε τόση υπομονή, για τόσο πολύ καιρό, που έχουμε ξεχάσει πια πως καταφέρνουμε και το κάνουμε. Από ένα σημείο και έπειτα, αυτή η υπομονή έχει μεταμορφωθεί σε αναισθησία, σε οκνηρία. Η τόση ανεκτικότητα ίσως είναι τελικά μια άλλη ονομασία, ένα άλλο πρόσωπο της αδιαφορίας.

Η τόση υπομονή έχει μεταμορφωθεί σε αμνησία επιλεκτική. Είναι η άρνηση μας να θυμηθούμε πως βιώνουμε κάτι που δε μας αρέσει, πως ζούμε κάτι που δε μας καλύπτει. Είναι η άρνηση μας να θυμηθούμε πως κάνουμε υπομονή. Και αυτή η αμνησία κάνει τα πράγματα λιγότερο επίπονα και περισσότερο ανεκτά.

Περισσότερο ανεκτά ώστε να καλύψουμε, με πρόφαση την υπομονή, την ανυπομονησία μας. Την λαχτάρα μας να αποκτήσουμε αυτά που ποθούμε τώρα αμέσως, να φτάσουμε στο στόχο μας, να κάνουμε την αλλαγή που επιθυμούμε, να φέρουμε την ζωή στα μέτρα μας εδώ και τώρα. Και επειδή η ανυπομονησία μας, είναι ικανή να μας τρελάνει, ο μόνος τρόπος για να την τιθασεύσουμε είναι να φέρουμε την υπομονή ως επιτηρητή. Υπομένουμε και μόνο έτσι θα γευθούμε τους καρπούς που φέρνει η “αρετή” της υπομονής.

Και τελικά η τόση υπομονή μας είναι απλά μια μορφή απελπισίας μας, μεταμφιεσμένη σε ελπίδα πραγμάτωσης.Της ελπίδας πως τα πράγματα θα γίνουν κάποια στιγμή όπως θέλουμε. Είναι η απελπισμένη κραυγή σωτηρίας μας που ευελπιστούμε πως θα έρθει μόνο κάνοντας υπομονή.

Η “σωτηρία” όμως θα ρθει με την υπομονή; Τι μας κάνει να πιστεύουμε πως μπορεί να λύσει τα πάντα ως δια μαγείας; Η υπομονή μπορεί να γίνει εύκολα συνώνυμο,  απραγίας και απραξίας. Να γίνουν η απραγία και η απραξία προέκταση της.

Πρέπει να καταλάβουμε πως η υπομονή σε βάθος χρόνου πηγάζει και τρέφεται από την άγνοια εναλλακτικών λύσεων ή ακόμη χειρότερα από την άρνηση χρησιμοποίησης τους. Και είναι χειρότερο γιατί ενώ η άγνοια οφείλεται σε μικρή, αντίληψη, σε αδιαφορία και κατ΄επέκταση σε αναισθησία, η άρνηση του να δούμε τις εναλλακτικές μας λύσεις και η απόφαση να βουλιάξουμε σε μια ζωή, σε μια κατάσταση, σε έναν άνθρωπο που δε μας καλύπτει μέσω υπομονής – αρετής, οφείλεται στο φόβο.

Φοβόμαστε να ζήσουμε, να πετάξουμε από πάνω μας ό,τι μας βαραίνει. Φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι αυτά που έχουμε δε μας καλύπτουν. Φοβόμαστε να βγούμε ξανά έξω ψάχνοντας για την πραγματική ικανοποίηση. Φοβόμαστε να πράξουμε και αρκούμαστε να περιμένουμε κάνοντας υπομονή. Δεν πολεμάμε για την αλλαγή, δεν μαχόμαστε γι’ αυτήν ενεργητικά παρά μόνον παθητικά και μίζερα.

Η υπομονή είναι αρετή μόνο όταν έχει όρια, μόνο όταν το αντικείμενο της, ο στόχος της, είναι κάτι που δε θα μας αλλοιώσει, ούτε θα μας ισοπεδώσει μέχρι να το αποκτήσουμε, να το κατακτήσουμε. Πρέπει να μάθουμε, να εκπαιδεύσουμε την αντίληψη μας, την κρίση μας για το πότε, για ποιον και πόσο μπορούμε να επιτρέπουμε τον εαυτό μας να αντέχει και να υπομένει για να βρει την ευτυχία και την ολοκλήρωση.

Τα καλά ίσως έρθουν σ’ αυτούς που περιμένουν, αλλά μόνο όσα περισσέψουν από αυτούς που βιάζονται”