Tags

, , ,

Αποφάσεις, επιλογές. Καθημερινά καλούμαστε να διαλέξουμε. Να επιλέξουμε.Να αποφασίσουμε. Να αποφασίσουμε τι είναι αυτό που μας ταιριάζει. Τι είναι αυτό που θα μας κάνει ευτυχείς, ολοκληρωμένους. Τι είναι αυτό που μας ικανοποιεί.

Και επιλέγουμε καθημερινά. Από τα πιο μικρά, έως τα πιο μεγάλα.

Μερικές αποφάσεις μας είναι μικρής σημασίας και ευτυχώς για εμάς εύκολα αναστρέψιμες. Υπάρχουν όμως και αυτές οι αποφάσεις που οφείλουμε να τις αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα και πλήρη συνείδηση.

Πόσοι από εμάς το κάνουμε πραγματικά; Πόσοι από εμάς αποφασίζουμε όντας σίγουροι ότι αυτή η απόφαση, αυτή η επιλογή είναι αυτή που πραγματικά μας ταιριάζει; Είναι αυτή που θα μας ικανοποιήσει τόσο, ώστε θα μείνουμε σε αυτή την επιλογή και δε θα κάνουμε πίσω.

Και ναι μπορώ να καταλάβω ότι πολλές φορές επιλέγουμε πράγματα που πιστέψαμε ότι θα ταίριαζαν και θα μας κάλυπταν, και στην πορεία ανακαλύψαμε πως ήμασταν λάθος.

Το καταλαβαίνω, να κάνουμε πίσω σε κάποιες επιλογές μας και να επιλέξουμε κάτι καινούργιο.

Δεν είναι κακό. Ίσα ίσα, που αυτές οι λανθασμένες επιλογές μας, είναι και αυτές που μας οδηγούν τελικά στη σωστή επιλογή.

Τι γίνεται όμως όταν ενώ έχουμε ακόμη την επιλογή μας στα χέρια μας, ψάχνουμε για  άλλη επιλογή;

Μας επιτρέπεται, αλήθεια, να το κάνουμε αυτό;

Βέβαια και ποιος θα μας το απαγορεύσει…

Αλλά πόσο “σωστό” είναι να γινόμαστε και να δείχνουμε διαθέσιμοι, ενώ πρακτικώς δεν είμαστε;

Έχεις κάνει την επιλογή σου. Αυτή που υποτίθεται σε καλύπτει. Σε γεμίζει. Είναι η επιλογή σου.

Γιατί λοιπόν βγαίνεις στην “αγορά” ως διαθέσιμος για να επιλέξεις, αλλά ουσιαστικά όχι ως διαθέσιμος για να επιλεχτείς;

Τελικά μήπως η επιλογή σου δεν είναι αυτή που σε ολοκληρώνει;

Και γιατί τελικά επιμένεις σε αυτή, όταν εμφανέστατα κάτι δεν πάει καλά;

Είναι ανασφάλεια; Δεν αντέχεις χωρίς επιλογή – οποιαδήποτε και αν είναι αυτή; Δεν αντέχεις μόνος σου και συμβιβάζεσαι με αυτή την μέτρια επιλογή σου μέχρι να προκύψει κάποια καλύτερη;

Ή ακόμη χειρότερα είσαι τόσο αναποφάσιστος που δεν ξέρεις σε ποια κατηγορία θέλεις να ανήκεις;

Θέλεις να έχεις την επιλογή σου δίπλα σου, αλλά θέλεις να είσαι ανοιχτός και διαθέσιμος και σε άλλες επιλογές.

Γιατί είμαστε τόσο ανικανοποίητα όντα;

Θέλουμε και την σιγουριά, θέλουμε και το παιχνίδι.

Και το χειρότερο είναι πως δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό.

Έχουμε δίπλα μας και την επιλογή μας, την οποία θα έπρεπε να στηρίζουμε.

Και μπορεί να δείχνουμε ότι το κάνουμε… αλλά μόνο επιφανειακά…γιατί ουσιαστικά στην επιλογή μας δεν χωράνε και άλλες επιλογές.

Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε σε ποια κατηγορία θέλουμε να είμαστε.

Μένοντας με την μια αυτή επιλογή νιώθουμε ότι χάνουμε το παιχνίδι. Μας λείπει…αλλά όταν είμαστε μόνο με το παιχνίδι στα χέρια μας, μας λείπει η επιλογή…

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως μόνο όταν η επιλογή μας είναι αυτή που πραγματικά πρέπει να είναι, μόνο τότε το παιχνίδι και οι λοιπές επιλογές θα μας είναι αδιάφορες. Τόσο ώστε δε θα είναι σαν να μην υπάρχουν…