Tags

, , , ,

Ζούμε σε μια εποχή που όλα τρέχουν. Όλα κινούνται πολύ γρήγορα και στην προσπάθειά μας να τα φτάσουμε, τρέχουμε και εμείς. Έχουμε ξεχάσει να ζούμε πραγματικά. Έχουμε ξεχάσει πώς είναι να απολαμβάνουμε τα μικρά που τελικά είναι και τα πιο μεγάλα.

Από ποιο σημείο και μετά αρχίζουμε να χάνουμε την ανθρώπινη μας υπόσταση και αρχίζουμε να πράττουμε απλώς και μόνο με ταχύτατα ζωώδη ένστικτα…;

Η μεγάλη μας διαφορά – θεωρητικά πάντα – με τα ζώα είναι πως εμείς ως άνθρωποι χρησιμοποιούμε τη λογική, είμαστε πολιτισμένα όντα…Είμαστε όμως;

Το ζευγάρωμα στα ζώα είναι μια ανάγκη της φύσης απλώς για αναπαραγωγή. Ακόμη και έτσι, όμως, τα ζώα, πριν περάσουν στην πράξη, έχουν ένα «τελετουργικό». Μια διεκδίκηση του αρσενικού προς το θηλυκό. Πράξεις εντυπωσιασμού, ώστε να πειστεί το θηλυκό πως το συγκεκριμένο αρσενικό είναι ισχυρό και δυνατό για να της δώσει απογόνους.

Ο άνθρωπος ως νοήμον ον, αλλά και τόσο κοντά στα ζωώδη ένστικτά του, από πότε ξέχασε ότι η ερωτική πράξη ακολουθεί του «τελετουργικού»; Τι ακριβώς συνέβη  στο «παιχνίδι»; Γιατί ξεχάσαμε να παίζουμε;

Δε νομίζω πως ήταν πάντα έτσι και δε μιλώ για ξεχασμένες εποχές πριν 30 χρόνια. Αναφέρομαι στο πρόσφατο παρελθόν. Την εποχή που υπήρχε ένα υποτυπώδες φλερτ και παιχνίδι. Η εποχή πριν τα social networks.

Την εποχή εκείνη που γνώριζες κάποιον έξω, που για να σε πλησιάσει σου έστελνε σφηνάκια για να σπάσει τον πάγο. Και σου ζητούσε  το τηλέφωνό σου και μάθαινες όσα περισσότερα μπορούσες στο πρώτο ραντεβού. Και σε πήγαινε στο σπίτι σου με το αυτοκίνητό του και εκεί σου έδινε το πρώτο φιλί και σε καληνυχτούσε.

Και ήξερες πως αν στείλει μήνυμα μετά από λίγο, θα υπάρξει και δεύτερο ραντεβού.

Και ήταν όλη αυτή η διεκδίκηση, και οι ματιές λαχτάρας κατά τη διάρκεια των ραντεβού που έφτιαχναν την ατμόσφαιρα και σ’ έκαναν να θέλεις να πας παρακάτω…

Και σήμερα;  Τι ακριβώς συνέβη σήμερα; Είμαστε πολύ μεγάλοι πια για να παίζουμε;

Κρυφτήκαμε όλοι πίσω από τα profile μας και κάνουμε όλο το παιχνίδι από εκεί…εκ του ασφαλούς.. και νομίζουμε πως δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσουμε για κάτι παραπάνω. Παρακάμπτουμε το «τελετουργικό» και περνάμε απευθείας στην πράξη.

Δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να ζητήσουμε πρώτο ραντεβού, ούτε πρώτο φιλί καληνύχτας. Ζητάμε κατευθείαν να κάνουμε επίσκεψη στο σπίτι. Αυτοπροσκαλούμαστε για το κυρίως πιάτο…και κανένα μήνυμα δε θα έρθει μετά την αποχώρηση..και είναι γνωστή η μη συνέχεια..

Ποιος το έκανε μόδα όλο αυτό; ποιος σου είπε πως έχεις το δικαίωμα να με θεωρήσεις ξενέρωτο άτομο, αν αποφασίσω πως δε θέλω να συμμετάσχω σε όλο αυτό το μη παιχνίδι;

Και γιατί είναι παράλογο να θέλω το «τελετουργικό», πριν αποφασίσω αν θα προχωρήσω στην πράξη…Φοβάσαι κάτι; Μήπως ότι δε θα αποδειχτείς το ισχυρό αρσενικό; Είσαι μήπως τόσο κενός που δεν έχεις κάτι να πεις; Κάτι που θα δημιουργήσει ατμόσφαιρα οικειότητας και πόθου;  Κάτι που θα με κάνει να θέλω να πάμε παρακάτω.

Ποιος σου έχει δώσει το δικαίωμα να νομίζεις ότι σου επιτρέπεται και δε με προσβάλλεις,  όταν ζητάς κατευθείαν να έρθεις/έρθω σπίτι μου/σου. Και με προσβάλλεις και με μειώνεις, δείχνοντάς μου με τόσο θράσος και απροκάλυπτα πως μόνο αυτό θέλεις από μένα.

..αλλά και αν ακόμη θέλουμε μόνο αυτό ο ένας απ τον άλλο, ακόμη και έτσι, γιατί θα πρέπει να γίνει με αυτό το ΒΑΡΕΤΟ τρόπο;

Το παιχνίδι δεν ήταν ποτέ βαρετό. Ίσως να είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι. Είναι αυτό που ορίζει την ποιότητα της συνέχειας. Γιατί αποφασίσαμε να το παρακάμπτουμε; Βιαζόμαστε ακόμη και εδώ. Και δεν έχει να κάνει καθόλου ούτε με ρομαντισμό ,ούτε με παράδοση. Έχει να κάνει μόνο με ποιότητα που δυστυχώς λίγοι έχουν πια…

Το παιχνίδι είναι το νόημα όλων…και εμείς το έχουμε χάσει το νόημα…