Tags

,

Τι περίεργα πλάσματα είμαστε…

Πόσα νομίζουμε πως ξέρουμε! Πόσες φορές νιώθουμε άτρωτοι, τόσο δυνατοί που τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να μας αγγίξει!

.. κι άλλες τόσες που γινόμαστε μοιρολάτρες και προσποιητά αδύναμοι. Και πείθουμε πραγματικά τους εαυτούς μας πως υπάρχει ένα σχέδιο για εμάς!

Υπάρχει ένα πλάνο θεϊκό για εμάς και είναι προκαθορισμένο. Υπάρχει ένα πλάνο για ό,τι και να κάνουμε. Θέλουμε να νιώθουμε μαριονέτες.

Μας βολεύει αυτή η εκδοχή της ζωής, γιατί αποποιούμαστε ευθυνών.

Μας βολεύει γιατί, έτσι, μπορούμε να πούμε ότι ήταν «γραφτό» να συμβεί. Έπρεπε να συμβεί. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Κάτι θα μάθουμε από αυτό.

Και εμείς δεν ξέραμε . Ήμασταν άβουλα όντα. Απλώς βρεθήκαμε εδώ γιατί ήταν στο πλάνο.

Ξέρουμε αλήθεια πόσο γελοίοι φαινόμαστε;

Και φαινόμαστε γελοίοι, γιατί ξέρουμε την αλήθεια, αλλά προσποιούμαστε ότι δεν ξέρουμε, δε γνωρίζουμε.

Ήταν της μοίρας  γραφτό  να βρεθούμε εδώ .

Κι εμάς δε μας είχε περάσει καν απ’ το μυαλό η πιθανή έκβαση της κατάστασης. Δεν είχαμε ιδέα ποια θα ήταν η συνέχεια. Και λέμε θα το ζήσω και ό,τι «βγει».

Και ξέρουμε, σχεδόν πάντα ξέρουμε, πως θα «βγει».

Μας έχει περάσει απ’ το μυαλό, πάντα περνάει, αλλά δε μας βολεύει αυτή η εκδοχή. Προτιμούμε να δώσουμε την ευθύνη στη μοίρα.

Πότε θα καταλάβουμε, πότε θα παραδεχτούμε αυτό που ήδη ξέρουμε τόσο καλά;

Δε μας ορίζει η μοίρα μας, οι επιλογές μας το κάνουν.

Μόνοι μας παίρνουμε τον εαυτό μας και τον τοποθετούμε απέναντι σε συγκεκριμένες καταστάσεις, σε συγκεκριμένους ανθρώπους.

Κι, ενώ μέσα μας το ξέρουμε, γιατί φαίνεται τις περισσότερες φορές, φωνάζει ότι δε θα βγούμε κερδισμένοι απ’ αυτό, μόνο ξαναλαβωμένοι, λίγο περισσότερο άδειοι, αφηνόμαστε πάραυτα. Σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και αφήνουμε  τη μοίρα να κρατήσει το δικό μας φορτίο, τη δική μας επιλογή.

Και είναι πολύ τραγικό και παθητικό να λέμε πως και θα μάθουμε απ’ αυτό. Θα βγούμε πιο δυνατοί.

Πόσες φορές πρέπει να πέσουμε κάτω για να μάθουμε να περπατάμε; Πόσες φορές  πρέπει να πληγωθούμε και πόσα πρέπει να ανεχτούμε για να πούμε «ως εδώ!»;

Πόσο θα επιτρέπουμε στην ανθρώπινη αδυναμία μας να αποποιείται ευθυνών;

Πότε θα ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε αυτό που πραγματικά έχουμε μπροστά μας;

Πότε θα βρούμε το θάρρος  να πούμε ότι «ναι το βλέπω», το ξέρω πως όλο αυτό είναι λάθος;

Αλλά είναι δικό μου λάθος. Δική μου λάθος επιλογή.

Κανένα παιχνίδι της μοίρας, καμία «τυχαία» σύμπτωση.

Είναι η επιλογή μου. Η ίσως ατυχής επιλογή μου..και θα επωμιστώ τις συνέπειες της επιλογής μου. Τις συνέπειες που ήδη ξέρω…